Personen die korter dan 3 maanden in Nederland verblijven, laat de gemeente Amsterdam niet meer toe tot de opvang voor daklozen als het ‘s winters koud is. Dat maakte wethouder Eric van der Burg (zorg, VVD) vrijdag bekend.

Daklozen die gebruik willen maken van de opvang worden vooraf ‘zorgvuldig gescreend’. De GGD houdt een intakegesprek met ze waarbij ze hun identiteitsbewijs moeten tonen. Zo moet het ‘oneigenlijk gebruik’ van de opvang worden tegengegaan. Mensen in een crisissituatie worden wel van straat gehaald. De rest moet zelf een slaapplek zoeken, bijvoorbeeld in een goedkoop hotel.

Als het ‘s nachts te koud is om buiten te slapen, kunnen daklozen binnen slapen nadat ze hebben aangeklopt bij de GGD. In de winter van 2010 zijn in Amsterdam maximaal 340 mensen extra per nacht van straat gehaald. Volgens de gemeente had vorig jaar slechts een kwart van de opgevangen thuislozen binding met de hoofdstad. (ANP/Redactie)

• vrijdag 16 december 2011, 11u34
• Belga

GENT – Huurders van een sociale woning aan een huisvestingsmaatschappij kunnen in Gent bij wanbetaling niet meer uit hun woning gezet worden. Dat werd vrijdag afgesproken tussen het OCMW Gent en alle huisvestingsmaatschappijen met woningen in de Arteveldestad.

GENT (KerkNet) – De vrijwilligerswerking van Huize Triest-Gemeenschapshuis Tabor vierde dit weekend zijn 25ste verjaardag. Bij deze gelegenheid wordt ook de acute nachtopvang van het centrum van de Broeders van Liefde uitgebreid. Huize Triest zorgt al langer tevens voor begeleid wonen, dakloze gezinnen en een inloopcentrum, dat dagelijks van 9 tot 16 uur is geopend. Werner Van de Weghe, coördinator van Huize Triest-Gemeenschapshuis Tabor: “Wij kunnen rekenen op een honderdtal vrijwilligers. Mensen kunnen in ons inloopcentrum douchen en zij kunnen er koffie en thee, warme maaltijden en goedkope, gezonde broodjes krijgen.”

Vanaf morgen wordt op vraag van de stad Gent de acute nachtopvang uitgebreid, in samenwerking met de stad, het OCMW en CAW (de Centra voor Algemeen welzijn). Werner Van de Weghe: “Op vijf jaar tijd steeg het aantal mensen dat een beroep doet op het centrum van 60 personen per week naar 700 personen. Om een antwoord te geven op deze vraag breidt Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor na 25 jaar uit. Vanaf 1 december 2011 bouwt het huis haar acute nachtopvang verder uit tot zeven dagen op zeven. Daardoor kan men er tijdens de winter (van 1 december tot 15 maart) 22 personen dagelijks een bed geven.”

Van onze redactrice

Het is druk als we het grote gebouw Huis Samaria in de Nederpolder binnen stappen. Tientallen Romagezinnen en vluchtelingen van overal ter wereld, staan er in de rij voor hun wekelijkse voedselpakket. Intussen genieten een paar daklozen van koffie en een stuk taart, die vrijwilligers hen voorschotelen.

Het is een speciale dag in De Tinten, want de Sint kwam langs. Liefst driehonderd kindjes krijgen een pakket met een stuk speelgoed, snoep en een mandarijntje. ‘Oorspronkelijk hadden we maar 300euro voor even veel kinderen. Gelukkig kregen we een paar dagen geleden een telefoontje van een school dat we er een hele hoop speelgoed mochten ophalen’, zegt Greet Ergo, die samen met haar man Henri Hemelsoet vzw De Tinten doet draaien. Daar kunnen vluchtelingen en daklozen die geen inkomen hebben, terecht voor een voedselpakket. Iedereen kan er zeer goedkoop kleren, meubels en boeken kopen. In totaal helpt de vzw zo’n achthonderd mensen.

‘Zeven jaar geleden werd mijn man tot diaken gewijd en kreeg hij vzw De Tinten als zending. Ik was kunstenares, maar gaf mijn baan op om mijn man te helpen bij zijn werk, anders zou ik hem bijna nooit zien’, zegt Greet Ergo.

Niet dat het paar nu zoveel tijd samen heeft, want De Tinten, dat is zes dagen per week keihard werken voor ERgo, als het moet dag en nacht, en dat allemaal voor nul komma nul euro.

‘Van maandag tot en met zaterdag ben ik bezig. Ik haal oude kleren en meubels op, ik doe mijn toer bij de handelaars of ze nog eten overhebben voor de voedselpakketten en tussendoor sorteer ik al het opgehaalde gerief.’

Greet Ergo gaat ook nog op huisbezoek bij de klanten van de vzw. ‘Ik zal mijn eerste bezoek nooit vergeten’, zegt ze. ‘Dat was bij een gezin dat Palestina was ontvlucht. De vader was helemaal verlamd en de moeder was net bevallen en er waren ook nog eens twee peuters. Het was een ijskoude winter en die mensen hadden geen verwarming of meubels. Wij zorgden dan voor een kachel en een zetel, zodat ze toch even voort konden.’

Ook ‘snachts staat ze klaar voor de vluchtelingen. ‘Onlangs kreeg ik een telefoontje van een dienst die een dakloos Romagezin met een ziek kind binnenkreeg. Ik ging dan maar warme dekens halen en zocht een dokter voor dat kindje.’

Alleen op zondag vind je Greet Ergo niet terug in de Nederpolder, dan helpt ze haar man in de kerk van Sint-Amandus. ‘Ik ben zeer gelovig, maar ik wil daar ook echt iets mee doen. Alleen pilaarbijten, dat is niets voor mij. Ik wil andere mensen helpen, ongeacht hun nationaliteit of geloof. Het is belangrijk dat deze mensen, die niets hebben en op weinig plaatsen welkom zijn, hier toch een gevoel van waardigheid krijgen.’

‘Het is niet elke dag gemakkelijk werken met al die verschillende culturen en godsdiensten en voor de dankbaarheid moet je het niet doen,’, zegt ze. ‘Maar van mensen die zo diep zitten en oorlogen of zware discriminatie meemaakten, mag je dat ook niet verwachten.’

Toch doet Ergo haar vrijwilligerswerk met hart en ziel. ‘Ondertussen werken we hier met 55vrijwilligers, gaande van huisvrouwen op leeftijd, over gemotiveerde jonge gasten, tot mensen die hier vroeger zelf ook hulp zochten. Zo heb je Laurens, een Ier die al jaren als dakloze in Gent woont. Hij kwam hier vroeger altijd zijn potje koken. Wie lieten hem doen, waardoor hij zich hier thuis begon te voelen. Nu zet hij koffie voor de daklozen en zorgt hij ervoor dat ze goed te eten krijgen. Uit zo’n mensen haal ik mijn kracht om voort te doen.’

Menno C. (23) heeft sinds kort een eigen woning. Vijf jaar lang zwierf hij door heel Nederland. Hij sliep voornamelijk in kraakpanden, op campings en op bankjes op straat. En drie maanden in de Haagse nachtopvang voor jongeren. Het viel hem op dat deze opvang nooit vol zat, ondanks dat er in heel Den Haag slechts twintig plekken voor jongeren zijn. Deze observatie was de aanleiding voor de Haagse belangenorganisatie voor daklozen De Achterban, om te onderzoeken hoe dit komt. In totaal werden 42 Haagse zwerfjongeren geïnterviewd, onder andere door ervaringsdeskundige Menno.

Gezichtsverlies
Haagse zwerfjongeren slapen het liefst op de bank van vrienden en bekenden, zo blijkt uit het onderzoek. Als dat niet kan, verkiezen ze meestal de straat boven de nachtopvang. De redenen hiervoor blijken heel divers. Volgens Menno is angst voor gezichtsverlies een van de belangrijkste. Menno: ‘Zodra je naar de opvang gaat, erken je dat je een dakloze bent. Zwerfjongeren identificeren zich helemaal niet met daklozen en doen er ook alles aan om niet aan het beeld van Swiebertje te voldoen. Toen ik op straat leefde droeg ik altijd nette en schone kleren. Je zag het echt niet aan me.’ Toch maakte Menno een tijdje gebruik van de Haagse nachtopvang voor jongeren. Menno: ‘Omdat ik na al die jaren wist wat het betekent om buiten te slapen. En ik had geen sociaal netwerk om op terug te vallen.’

Identiteitsbewijs
Sommige jongeren komen de nachtopvang niet in omdat ze geen geldig identiteitsbewijs hebben. Dat zijn ze kwijtgeraakt of het ligt nog thuis. Menno: ‘Via het Jongeren Informatie Punt kunnen jongeren geld krijgen voor een nieuw identitieitsbewijs, maar het duurt zo’n twee tot vier weken voordat dat klaar is. En in de crisisopvang mag je zonder zo’n bewijs maximaal vier nachten slapen.’

Drugsgebruikers
Ook vooroordelen spelen een rol bij het mijden van de nachtopvang. ‘Jongeren denken dat het er heel vies is en dat er honderden drugsgebruikers op één kamer zitten’, zegt Joy Falkena van de Haagse welzijnsorganisatie Straat Consulaat. ‘Dat klopt niet, maar ze krijgen nergens informatie over hoe het er werkelijk is.’ Om die reden heeft de Werkgroep Jongeren van De Achterban een informatieboekje gemaakt.  Hierin staat bijvoorbeeld per opvanglocatie hoe het er uitziet, of er een computer aanwezig is en of je er je kleren kunt wassen. Op dit moment wordt er gezocht naar financiers om dit boekje uit te kunnen geven.

Opgesloten gevoel
Volgens Menno is de nachtopvang geen leuke plek. Menno: ‘Ik kreeg er een opgesloten gevoel. Als je niet om tien uur ’s avonds binnen bent, kom je er niet meer in. En om half negen ’s ochtends moet je weer naar buiten, ook in het weekeinde. En dan kan je nergens heen want er is voor jongeren geen dagopvang.’

Schuldsanering
Joy Falkena van Straat Consulaat vindt het ontbreken van een aparte dagopvang voor jongeren in Den Haag een groot probleem. Falkena: ‘Sommige jongeren zitten nu noodgedwongen tussen de verslaafden en alcoholisten van de volwassenenopvang. Dat is niet goed want jongeren zijn met hele andere dingen bezig, zoals met schuldsanering en met de terugkeer naar school of naar de familie. Volwassen daklozen hebben zich vaak helemaal bij hun straatleven neergelegd. Ik ben bang dat de jongeren zich hieraan gaan spiegelen.’ Menno begrijpt wat Falkena bedoelt: ‘Voor je het weet ben je zelf verslaafd en keer je nooit meer terug naar je oude leven.’ (JW)

ma 05/12/2011 – 11:25 Marieken De Munter zet zich al een aantal jaren in voor daklozen in Gent met haar nachtopvang Magenta, een privé-initiatief.

Elke uitzetting kost minstens 1.500 euro

• zaterdag 26 november 2011, 03u00

• Auteur: BertStaes

Terwijl een huis aan Steenakker door de deurwaarder ontruimd werd, trok het Tsjechische gezin dat het huis gekraakt had, met matrassen en huisraad naar een ander pand twee straten verder. fvv

© Frederiek Vande Velde

Mercedes

Een deurwaarder liet gisteren met een uitzettingsbevel het huis ontruimen. Terwijl er een halve huisraad uit de woning gehaald werd, laadden de Tsjechen al hun bezittingen in hun Mercedes en ze trokken met de matrassen op hun hoofd naar een ander pand, twee straten verder.

De uitzetting verliep rustig, maar is de zoveelste in een lange rij. De laatste weken werden minstens 15huizen ontruimd, onder andere in de Steenbekestraat en de New Orleansstraat. Bovendien illustreert de situatie in de Steenakker de moeilijke situatie: dertig meter links van het huis dat gisteren werd ontruimd staan twee andere gekraakte sociale woningen waarvoor de uitzettingsprocedure nog loopt. Dertig meter naar de andere kant staan twee leegstaande sociale woningen, voormalige kraakpanden, compleet afgesloten met stalen hekken.

De kraakproblematiek met Oost-Europese migranten is niet nieuw, maar kost de maatschappij handenvol geld. Bij elke uitzetting is er naast een deurwaarder personeel nodig van de politie, een vuilniswagen van Ivago, een gespecialiseerde opruimfirma, en mensen van de huisvestingsmaatschappij en het OCMW.

‘In een relatief licht dossier komt heel de uitzettingsprocedure op 1.500 euro kosten’, zegt Rudy Coddens, voorzitter van Woningent. ‘Dat is een zware maatschappelijke kost. Wij spelen kort op de bal, maar kunnen enkel de symptomen aanpakken. De komende weken moeten we nog een vijftal panden ontruimen.’

Sociale stad

Het stadsbestuur zet zwaar in op de aanpak van migratieproblemen, zoals kraken, met een coördinator en twee mediatoren speciaal voor de Roma en de overlastteams van de politie.

‘Maar we kunnen niet meer doen dan we vandaag al doen’, zegt Claude Beernaert van het kabinet van burgemeester Termont. ‘De hulpkreet die wel al twee jaar lang slaan, is stilaan doorgedrongen tot de hogere overheden. De asielwet werd aangepast en we krijgen stewards van de Vlaamse regering en hulp van de Bulgaarse politie.’

‘Gent is een sociale stad en we willen iedereen helpen. Met al die inzet maken we ons sterk dat de migratiestroom voor een stuk zal stoppen. De samenlevingsproblemen zullen niet van vandaag op morgen opgelost zijn, maar binnen enkele maanden zullen er veranderingen te zien zijn.’

• vrijdag 18 november 2011
• Auteur: BertStaes

‘De frontlinie van het Welzijnswerk’, noemde Jo Vandeurzen, Vlaams minister van Welzijn, de Centra voor Algemeen Welzijn (CAW) gisteren. Gent telt twee CAW’s, Artevelde en Visserij, samen goed voor 200 professionele hulpverleners die elk jaar meer dan 17.000 vragen behandelen. Jaarlijks worden 6.000 mensen geholpen met de meest uiteenlopende problemen, voornamelijk dak- of thuislozen en mensen met psychische problemen, relatieperikelen en geldzorgen.

‘Maar we merkten dat de mensen soms van het kastje naar de muur gestuurd werden tussen de verschillende diensten in onze 21 verschillende vestigingen’, zeggen Patrick Seys en Dirk Remy, de directeurs van CAW Artevelde en CAW Visserij. ‘Maar dat probleem wordt met ons nieuwe laagdrempelige Onthaal aangepakt. Mensen kunnen aan de Oude Houtlei terecht met al hun problemen. Hulpverleners zullen hen doorverwijzen naar de juiste diensten.’

De twee CAW’s werkten de laatste jaren al nauwer samen, maar dit gezamenlijke onthaal is een unieke stap vooruit. ‘We mogen niet van de mensen verwachten dat zij uitvlooien waar zij terechtkunnen’, zeggen Seys en Remy. ‘Dat is ons werk. Veel mensen zoeken hulp via Google of via hun omgeving. Maar heel wat sociaal kwetsbare mensen hebben die kanalen niet. Via ons Onthaal zullen ze beter geholpen kunnen worden.’

Anderstaligen

De organisatie van de beide CAW’s is de laatste jaren gestaag gegroeid. ‘Maar we kunnen niet iedereen helpen’, zeggen Seys en Remy. ‘Veel mensen worden doorverwezen naar andere organisaties omdat we bewust kiezen om sociaal kwetsbare groepen te helpen. Zo is de laatste jaren dertig procent van ons cliënteel anderstalig, tegenover vijf procent vijf jaar geleden. Dat kost een inspanning en is op het terrein soms erg frustrerend, maar het is onze plicht om toegankelijk te zijn voor iedereen: voor rolstoelgebruikers en mensen met een handicap, maar ook voor anderstaligen.’

Het nieuwe CAW-Onthaal is gelegen naast en achter het gerenoveerde 17de-eeuwse franciscanenklooster waar ook het sociaal restaurant Parnassus huist.

CAW-Onthaal, Oude Houtlei 124,www.artvelde.be.

GENT – De acute winteropvang wordt ondanks de koude van de laatste dagen voorlopig niet vroeger geopend in Gent. ‘Het is nog niet nodig’, zegt Guy Reynebeau (SP.A), schepen van Armoedebestrijding. ‘We houden nauwgezet de bezetting van de gewone nachtopvang in de gaten. Zodra daar alarm geslagen wordt, kunnen we bekijken of we de acute opvang vroeger open stellen. Maar momenteel is dat nog niet nodig. Er is de voorbije dagen nog niemand geweigerd.’ Concertzaal Handelsbeurs Alles over Gent Gent op Facebook Het nieuws uit Gent in je Facebook nieuwsfeed? Vanaf 1 december stelt Gent extra bedden ter beschikking aan mensen die de nacht op straat moeten doorbrengen.

Samenlevingsopbouw pleit voor een maximumfactuur voor het wonen, en vind dat het niet kan dat de huurprijs voor meer dan de helft van de Gentenaars zich boven 1/3 van het loon bevindt. De huurders lopen meer en meer het gevaar in de armoede te geraken. De actie begint met een symbolische openbare verkoop en eindigt met een debat op het Stadhuis van Gent.

Toen ik op de Korenmarkt aankwam hoorde ik al van verre de stem van Pierke Pierlala. Das ne Gentenaar die mij als jonge kleuter al kon bekoren met de poppenkast, en me nu nog steeds doet lachen met zijn Gentse actuele humor. Dit was een goed idee om hem te vragen, actie ineens geslaagd voor mij .

Ik was toegekomen op het plein om 14.30 waar de  symbolische veiling van in beslag genomen goederen plaatshad naar een oude gewoonte te Gent. Vroeger kwamen mensen met hun inboedel terecht op de Korenmarkt en werd die openbaar verkocht bij wanbetaling en dergelijke.

Iedereen had op een papier een fictief loon gekregen, de ene verdiende al wat meer dan de andere. Er zaten zowel minimumlonen als Lukakulonen tussen. Doch moest je opletten, want er liep een huiseigenaar die zijn huur moest hebben en mensen van Electrabel rond die je loon al snel deden slinken. Dus voor velen was er geen geld genoeg, om  zich nog wat extra te kopen op de ‘openbare verkoop’. Dit moet bekend klinken in vele oren de laatste tijd.

Er is niet zoveel volk op afgekomen maar het was een plezante, ludieke actie. Ik zag vooral mensen uit de sociale sector en bekenden die je op meeste aangelegenheden ziet.

Maar wat ik merk bij vele acties de laatste tijd, is dat we het grootste deel, laten we niet zeggen 99%  van de doelgroep niet bereiken. Ik vind dat zeer spijtig. Er moet ergens nog een juiste  tussenliggende schakel  gevonden, of een mega reclame campagne gehouden worden,  om nieuwe mensen te bereiken en niet steeds dezelfde groep.

Voor de rest Tx aan de organisatoren, Pierke en alle mensen daar aanwezig. Don’t give up the good cause!!!